''You'll Be Calling Out My Name''

Ave Gahan - po raz trzeci!

2011-12-31T12:43:00.000+01:00

Witam 31 grudnia!

Drugi rok prowadzenia bloga minął. Kolejny rok mojego życia razem z nim. W głowie rodzą się pytania – co dalej będzie, czy w 2012 zanotuję tendencję zwyżkową, czy spadkową, czy Nowy Rok przyniesie radość, czy smutek. Mimo wszystko zamierzam go zacząć z podniesioną głową, a świętowanie z muzyką Depeche Mode, w ulubionym Klubie i w pierwszorzędnym towarzystwie na pewno mi to ułatwi. Mam też przeczucia, że wieczór sylwestrowy będzie inny, wyjątkowy, tak jak i początek roku. Cóż – wszystko przede mną. Życzę sobie szczęścia. Może się przydać.

Natomiast Wam drodzy Czytelnicy w Nowym Roku życzę zdrowia i realizacji noworocznych planów, marzeń i postanowień! Wszystkiego depeszowego!

Wesołych Świąt!

2011-12-23T22:09:00.005+01:00

Jutro zapewnie nie będę mieć za wiele czasu, więc już dzisiaj życzę Wam WESOŁYCH ŚWIĄT!
Dziś zamiast wiersza - rymy częstochowskie, nieco humorystycznie, depeszowo i prosto z wnętrza serduszka. :)

Dejwuś siedział pod kominkiem,
Grał sobie w karty z Martinkiem.
Wtem Fletcherek nasz kochany
Wrócił cały ubabrany.
Gdzieś po dachach nam się bujał,
Krzycząc głośno "Alleluja!",
Bo pomylił, trochę spity,
Jakie Święta właśnie były.
Dejwuś więc radośnie woła,
Że prezentów przyszła pora.
Martin cały podjarany,
Pod choinką siadł uchlany.
Chciał prezenty odpakować,
Ale usnął - zanim zdołał.
Fletch go widział, spoczął obok,
Ale zmęczył się nasz borok.
Dejw więc sam, z uśmiechem wrednym,
Zabrał się za te prezenty.
Odpakował i z wrażenia,
Pragnie złożyć Wam życzenia:
Zdrowia, szcześcia i miłości,
Na Wigilii dużo gości,
Powodzenia, pomyślności,
Lat 101, moc radości,
Zero zmartwień, dużo marzeń,
Mało bólu, pełno wrażeń!

...::Surrender (Never say Never)::.. >ang.< + >rysunki<.

2011-11-30T21:12:00.006+01:00

Witam po miesiącu. Znów zamieszczam post na ostatnią chwilę. Dlatego nie będę pisała przydługiego wstępu, tylko przejdę od razu do rzeczy.

Dziś przyszła pora na publikację kilku rysunków (oczywiście depeszowych) i tekstu piosenki.

Rysunki (niestety znów linkami):

+ Dave Gahan 1 - http://img269.imageshack.us/img269/5537/dsc02552km.jpg

+ Dave Gahan 2 - http://img189.imageshack.us/img189/609/gahankal.jpg

+ Martin Gore - http://img197.imageshack.us/img197/8691/martq.jpg

Piosenka

Została napisana na początku tego roku. Melodię układam od jakiegoś czasu na gitarze. Jednak na razie jestem niezadowolona z efektu. Tekst oryginalnie jest angielski. Polskie tłumaczenie wyszło nieco kulawo, więc go nie zamieszczam. Enjoy!

Surrender (Never Say Never)

Never say never
For your precious heart
To you I am surrender
Is it wrong or right

You're appearing in my mind
Closing my painful wounds
Never say never
I am surrender to you

Unforgettable feelings
Immortality for our souls
Never say never
I am forever yours

Come and take my hands
We'll disappear together
I am surrender to you
Never say never

...::"Podobno jestem za młoda..."::... >pl<.

2011-10-31T17:28:00.001+01:00

Witam ponownie. Wiem, że się spóźniłam z nową publikacją, ale miałam ku temu swoje powody. Wybaczcie.

Pierwszy miesiąc studiowania mam za sobą. Poznałam świetnych ludzi, zaczęłam w końcu zdobywać wiedzę, która mnie fascynuje, a nie nudzi jak w LO. Poza tym Wrocław mnie uskrzydla. W końcu złapałam oddech, poczułam, że żyję.

W sobotę byłam na Depeche Mode Halloween Party w klubie Liverpool. Zabawa była przednia. Szkoda tylko, że zabrakło kilku osób. Na szczęście wiem, że nadrobimy zaległości na kolejnych DM Party (najbliższa: 26.11.11r., Wrocław, klub Liverpool, na którą serdecznie zapraszam).

Wiersz, który dzisiaj Wam serwuję, powstał na początku tego roku. Pozostawiam go do Waszej interpretacji.

"Podobno jestem za młoda..."

Podobno jestem za młoda
Na jakiekolwiek tęsknoty
Płynące z głębi duszy
Za młoda na śmierć

Ile gwiazd musi oddać blask
Na rzecz świateł reflektorów
Nowego świata którego
Nie skalała przyzwoitość

Podobno jestem za młoda
Żeby dobrze zrozumieć
Wielką machinę zakłamania
Za młoda na bycie jej częścią

Ilu ludzi musi oddać duszę
Na rzecz dobra ogółu
Aby w końcu zapłonęły
Promyki nadziei w sercach innych

Podobno jestem za młoda
Na ratowanie świata
Ale czy ktokolwiek ze starszych
Podejmie taką walkę z wiatrakami

...::Lament::... >pl<.

2011-09-29T10:51:00.004+02:00

Witam wszystkich czytelników już nie z Bielska, a z Wrocławia. Niemal tydzień temu zmieniłam adres zamieszkania.

Zaczęło się – wykłady, ćwiczenia, składanie pokłonów czcigodnemu wynalazkowi o nazwie ksero... Poznałam świetnych ludzi – szczególnie pewną Basię, która jest jedną z niewielu osób, które poszły na filologię polską z powołania, a nie dlatego, że „lubiły w liceum język polski”. Generalnie – na studiach jest zaje… fajnie!

Myślę, że tyle z porcji nowości. Teraz czas na wiersz, który znów pozostawiam do Waszej interpretacji.

Lament

W wirze zła
Zobaczyłam ostatnie
Cząsteczki dobra
Które zniknęły
Zduszone niesprawiedliwością

Wśród marszu żołnierzy
Usłyszałam płacz dziecka
Dwa strzały i ponownie
Niezagłuszony stukot
Blaszanych butów o bruk

Nad głowami ludzi
Wzniosły się protesty
Szybko zgłuszone
Przez przemoc i
Kłamstwa polityka

Gdzieś ponad tym wszystkim
Powoli wschodziło słońce
Zimnym blaskiem opłakując
Resztki swojego królestwa
A Bóg zaczął żałować

...::Depeche::... >pl<.

2011-08-27T16:42:00.006+02:00

Witam końcem sierpnia i pozdrawiam wszystkich uczniów, którzy we wrześniu zaczynają szkołę. :) Ja mam jeszcze miesiąc wakacji - całe szczęście. Potrzebuję tego.

Dzisiaj krótko - dedykuję ten wiersz najcudowniejszym ludziom na tym świecie. To dla Was moi kochani Depeszowcy.

Aviva Depeche Mode!

Depeche

Rozbrzmiewa Pimpf
Wśród dłoni złączonych
W czarnym szeregu
Serc w mroku zgłębionych

Ręce są w górze
Przy dźwiękach Nevera
Niewinnie nieśmiało
Oko w oko spoziera

Cichutko brzmi Home
W jaskini ciemności
Wśród braci i sióstr
W cudownej jedności

Higher Love nam grają
Ku chwale naszych Bogów
W tłumie nowi się zjawią
Dotrą do naszych progów

Z piersi dobywa się mantra
W magii Rush wzbija się prężnie
Aż czuć wibracje powietrza
I dumę z bycia Depeszem

...::Zapomnienie::... >pl<.

2011-07-27T18:26:00.008+02:00

Witam już po okresie rekrutacji na studia. :) Mam przyjemność powiadomić, iż od października będę studentką I roku filologii polskiej na Uniwersytecie Wrocławskim. Wszystko udało się dokładnie tak, jak sobie zaplanowałam, co bardzo mnie ucieszyło.
Z ciekawostek - założyłam sobie w końcu konto na last.fm. Do starego zapomniałam hasła. Nie ma to jak skleroza. ;) Polecam poszperać w moim profilu i posłuchać VNV Nation - mojego stosunkowo świeżego odkrycia, bo mimo, że zespół znałam, nigdy bliżej się z nim nie zaprzyjaźniłam - aż do teraz. Było warto.

Teraz słów kilka o wierszu. Parę innych pominęłam, bo uznałam, że jeszcze nie czas na ich publikacje. Kolejka przesunęła się więc aż do "Zapomnienia". Liryk ten powstał na początku grudnia zeszłego roku. Narodził się z moich wspomnień i przeżyć, które ciągle jeszcze gdzieś we mnie tkwią i nieraz potrafią zatruć nawet najpiękniejsze chwile. Walczę z tym - bo w końcu trzeba zamknąć kilka rozdziałów, uwolnić się od przeszłości i pokonać swoją słabość.

Zapomnienie

Odchodzimy cichutko
W osamotnienie.
Osuwamy się wolno
Na sam dół - szalenie.

Sen zmywa grzechy,
Czas leczy rany,
Co dzień się śmiejemy,
Lecz nie zapominamy.

Mijają godziny,
Dni, lata, miesiące,
Wschodzi nasz księżyc,
Zaćmiewając słońce.

Twój dotyk był lekiem,
Jedno serce biło w nas,
Demonie z dna piekieł,
Mych ran nie zagoi czas.

Niszczyłeś kochając,
Byłeś, choć nietrwale,
Przy mnie, niczym pająk,
W sieci mnie złapałeś.

Solą jesteś w mym oku,
Zapomnieć cię nie mogę,
Przez ciebie trwam w mroku,
I gubię swą drogę.

...:: Pokora ::... >pl<.

2011-06-29T11:23:00.005+02:00

Witam. Dzisiaj krótko.

Nie wiem, ile jeszcze razy będę przepraszała za opóźnienia. Może po prostu uznajmy, że oficjalnie pojawia się jeden post miesięcznie - czasami się zdarzy, że więcej. Niby mam wakacje, a jestem bardziej zajęta niż w roku szkolnym... Szczególnie, że ostatnio znów źle się dzieje.

Jutro wyniki matur - zobaczymy jak nam poszło. Nie denerwuję się, aczkolwiek dziwnym trafem nie mam ochoty ich oglądać.

A teraz wiersz. Powstał w listopadzie zeszłego roku (tak, aż takie mam opóźnienie). Zainspirował mnie Blaise Pascal. Utwór zostawiam do Waszej interpretacji.

Pokora

Z przeraźliwym hukiem
Pod ciężarem powietrza
Łamią się jęcząc
Przydrożne dęby

Mocarze tracą swą siłę
Powaleni boskim oddechem
Karzącym sprawiedliwie
Za grzechy innych

Trzcina się ugina
Chyli się na chwilę ku ziemi
Z żałosnym szumem
I znów unosi się ku niebu

Pokorni klękają
Przygnieceni boskim zamiarem
Upadają i podnoszą się
Okazawszy należny szacunek

...::Łza::... >pl<.

2011-05-26T16:14:00.002+02:00

Witam wszystkich po bardzo długiej przerwie.

Jestem już po maturach, które poszły mi (mam nadzieję) na tyle, żeby dostać się do Wrocławia na mój wymarzony kierunek. Wszystko okaże się w lipcu. Jak na razie mam wakacje i niedługo, bo dokładnie za tydzień, wyjeżdżam do Trójmiasta.

Przez ten czas, kiedy zawiesiłam Bloga, bardzo wiele rzeczy się zmieniło. W końcu na lepsze. Oczywiście były też nieprzyjemne incydenty, straciłam (przynajmniej mam takie wrażenie) kilka osób na których mi bardzo zależało... Mówi się trudno - mimo, że to boli. Nie ma co płakać, trzeba iść dalej, szczególnie, że mam z kim. Udowodniłam też sama sobie, że marzenia się spełniają i że Nothing's Impossible. ;)

Utwór, który dzisiaj prezentuję, powstał pod koniec października 2010 roku. Napisałam go dla mojej Przyjaciółki, która wtedy bardzo potrzebowała wsparcia. Teraz gdy wszystko się ułożyło jest bardzo szczęśliwa - aż miło na nią patrzeć. Każdemu z Was życzę, aby chwile cierpienia szybko zamieniły się w radość.

Łza

Kupiłam sobie spokój
Za kilka srebrnych
Łez które spadły
Z moich oczu

Płonę i trwam w mroku
Tęsknoty nawet jeśli
Stoisz tuż przy mnie
Bo wiem że Cię pożegnam

Teraz Ciebie nie ma
Leżę sama pod kopułą
I pozostaje mi tylko
Patrzeć w noc nad nią

Czekam aż uronię chociaż
Jedną srebrną kroplę i znów
Będę mogła kupić za nią
U Boga chwilę ukojenia

Święta

2011-04-23T20:35:00.005+02:00

Kochani, z okazji świąt Wielkiej nocy życzę Wam spokoju ducha, zdrowia, szczęścia i pomyślności, dużo radości z życia i powodzenia w pracy/szkole.

Wracam do Was z nową porcją poezji i rysunków po 16 maja. Trzymajcie kciuki za mnie i innych Maturzystów.

Wesołego jajka... a nawet dwóch! :D

Informacja

2011-03-29T21:03:00.003+02:00

Witam.

Wiem, wiem - źle robię, ale jestem zmuszona tymczasowo Bloga zawiesić. "Tymczasowo" - to znaczy - do matury. Bardzo przepraszam wszystkich Czytelników. Brak czasu, brak weny aby napisać odpowiedni komentarz do utworu i coraz większe nerwy przed egzaminami zmusiły mnie do podjęcia takiej, a nie innej decyzji. Wracam po 16 maja. Trzymajcie za mnie i za innych maturzystów kciuki - przydadzą się nam. :)

Pozdrawiam

Kaleid (Magda)

ps. Drogie oceniające. Mimo zawieszenia bloga prosiłabym o napisanie ocen. Na pewno przeczytam i skomentuję Wasza pracę, a Bloga nie porzucę. Z góry dziękuję. pozDM!

Kal.

...::Samotność::... >pl<.

2011-02-25T12:00:00.002+01:00

Witam.

Widzicie sami, jak to jest teraz z tym dodawaniem nowych postów... Minął prawie miesiąc od ostatniego. Matura nadchodzi, choroba (złapała mnie jakaś paskudna grypa) przykuła mnie do wyra, trochę lenistwa się pokazało i już są większe opóźnienia. Wybaczcie mi to. :)

Co do ostatnich kilku tygodni. Poprzednim razem napisałam, że życie coś jeszcze mi na pewno przyszykowało - i znów się nie pomyliłam, chociaż tak bardzo tego chciałam. Zastanawiam się teraz tylko... ile jeszcze?

Utwór, który tym razem postanowiłam Wam zaprezentować, jest obrazem człowieka, który wraz z nadzieją stracił wiarę w samego siebie i swoje możliwości. Resztę zostawiam do Waszej interpretacji.

Samotność

Spoglądam w okno
I widzę odbicie siebie
W nieistniejących gwiazdach
A nów księżyca jest zgaszonym
Blaskiem moich oczu

Dopijam herbatę
Gaszę papieros i wyrzucam
Kolejną zapisaną pustymi
Słowami kartkę a ona
Smutno wtula się w podłogę

Siedzę na parapecie
Wpatrując się w płomyk świecy
Który błyszczy nostalgicznie
Naprzeciw mojej duszy nie
Mogąc przebić się przez mrok

Kładę się do łóżka
Aby znów samotnie przespać
Te godziny które pozostały do
Świtu a on będzie tylko jednym
Z wielu które nie zmieniły niczego

...::Rozmowa::... >pl<.

2011-01-28T19:06:00.002+01:00

Witam.

Z przykrością informuję, iż posty będę dodawać najprawdopodobniej w większych odstępach czasowych. Powodem jest matura, która zbliża się nieubłaganie, a ja muszę się, niestety, na niej skupić.

Ostatnie dni są dla mnie niczym jazda kolejką górską. Z jednej strony - jest cudownie, a z drugiej - pewne, niezbyt miłe, zdarzenia niszczą szczęście płynące z tych dobrych. Cóż, najwyraźniej życie coś jeszcze dla mnie na zamiar zgotować - tak na dokładkę do lat minionych. Co mnie nie zabije, to mnie wzmocni.

Przejdźmy teraz do wiersza. Zainspirowała mnie pewna rozmowa, a raczej podejście mojej rozmówczyni do problemów, które poruszałyśmy. Jestem za nią bardzo wdzięczna - ponieważ w owych dniach potrzebowałam kogoś, kto podziela moje zdanie w pewnych kwestiach.

Rozmowa

Rozmawiałam dzisiaj o życiu.
Nie o tym codziennym - duchowym.
Chociaż o tym też - niewinnie.
Wymieniałam opinie,
Wymieniałam wspomnienia.
Tak niezwykłe.

Rozmawiałam dzisiaj z Bogiem.
Nie tym wszechmocnym - lecz
Ludzkim. Mówiłam, słuchałam,
Zadawałam pytania.
I otrzymałam na nie
Tak proste odpowiedzi.

Rozmawiałam dzisiaj o pasji.
Nie tej wymyślnej - lecz
Własnej. Poruszałam sfery
Tak wzniosłe, że w końcu
Wydały się błahe i trafiły
Do moralnego śmietnika.

Rozmawiałam dzisiaj z Człowiekiem.
Nie takim zwykłym - on wiedział.
Rozmawiałam dzisiaj szczerze.
Jak na spowiedzi wyznałam
Swoje niedociągnięcia.
On nie potępił. Zrozumiał.

>rysunki<. Portrety.

2011-01-07T22:58:00.003+01:00

Witam w Nowym Roku, który się dość ciekawie zapowiada.

Za tydzień studniówka a przedtem... mój kolejny recital. W piątek (tj. 14.01.2011) o godz. 18:00 w Centrum Kultury w Lipniku. Jeżeli ktoś ma ochotę - to zapraszam.

Dzisiaj krótko, bo rysunkowo.

Wróciła mi wena do wyrażania się poprzez obraz, a nie słowa. Trochę mangi (której dzisiaj nie zaprezentuję), trochę obrazków powstałych dla zabawy i kilka zamówionych, lub rysowanych dla kogoś - nie koniecznie z jakiejś specjalnej okazji.

Niestety, prace muszę umieścić zalinkowane, ponieważ obrazki są zbyt duże, aby mogły zmieścić się w szablonie. Przepraszam za utrudnienie.

Prezentuję:

+ Stellę Bonaserę - narysowaną dla mojej Przyjaciółki, która dowie się o niej w tym poście, mimo, że nie powinna, zanim rysunku nie dostanie. :)

+ Dave'a Gahana - wykonałam go dla siebie. Czysta przyjemność.

+ Freddy'ego Mercurego - dla taty, który jest jego wielkim fanem.

+ Toma Marvolo Riddle'a - również dla siebie. Moja fascynacja jego osobą zaczyna przybierać niebezpieczny rozmiar...

Tyle na dzisiaj. Mam nadzieję, że rysunki nie są najgorsze. Pozdrawiam!

Ave Gahan - po raz drugi!

2010-12-31T18:20:00.002+01:00

Ave Gahan!

Dzisiaj mija dokładnie rok, odkąd założyłam tego bloga. Dziękuję wszystkim Czytelnikom, za czas mi poświęcony, za każdą refleksję i komentarz. :)

W niedługim czasie znów przyjdzie nam witać Nowy Rok, więc życzę Wam moi kochani spokoju, powodzenia w każdym podjętym wyzwaniu i spełnienia marzeń. Niech 2011 rok będzie lepszy od 2010, ale gorszy od 2012. :)

Szczęśliwego Nowego Roku!

...::Życie to...::... >pl< ; ...::Teatr::... >pl<.

2010-12-21T21:03:00.004+01:00

Witam po miesięcznej przerwie. Jako, że tak się spóźniłam z nowym postem, ponownie prezentuję nie jeden, a dwa utwory. Dzisiaj się nie rozpisuję. Powiem tylko, że wybrałam je, aby uzyskać efekt kontrastu... Sami oceńcie.

Mamy czas Bożego Narodzenia, więc pragnę życzyć wszystkim zdrowych, spokojnych, wesołych świąt, spędzonych w otoczeniu życzliwych i kochających osób. Spełnienia marzeń, wiary w siebie i swoje możliwości, miłości, szczęścia oraz wiernych i oddanych Przyjaciół.

A w Nowym Roku - samych sukcesów. Zarówno na polu zawodowym, jak i osobistym.

Życie to...

Życie to

Teatr masek
Musical emocji
Taniec śmierci

Budowanie pomników
Z piekielnego bruku
Dobrych chęci

Przekleństwo
Wielkich czynów
I małych ambicji

Życie to śmieszny
Paradoks boskości
Ludzkiego egoizmu

Teatr

Sztuka to piękna
Żyć jak przykazano
Grać dobrze role
Co z góry nam dano

Mieć jedno oblicze
Nie zmieniać maski
Byc uczciwym graczem
Nie czekać na oklaski

Przyjmować z pokorą
Każdy akt czy scenę
Szanować i kochać
Pisarza boską wenę

W teatrze istnienia
Bóg jest reżyserem
Prowadzić nas aktorów
Jest jego świętym celem

...::Dorosłość::... >pl<.

2010-11-21T21:40:00.003+01:00

Dzisiaj opowiem Wam coś, co udało mi się w końcu osiągnąć wielkim nakładem pracy - nie tylko mojej, ale również moich Przyjaciół. MOKKO, Depeszowcy - dziękuję Wam za wszystko, za te godziny rozmów, ciągłe wsparcie, znoszenie mojej huśtawki nastrojów i ciepło, które mi okazujecie każdego dnia. Ostatnie wydarzenia pokazały też, że prawdziwa, silna, kilkunastoletnia przyjaźń przetrwa wszystko. M. - Ty wiesz. Przepraszam i dziękuję.

Co takiego mi się udało? Po prostu - chyba się w końcu odnalazłam. Odnalazłam to kim jestem, odnalazłam to co straciłam jakiś czas temu, odzyskałam siebie, swój spokój ducha, swoją duszę. Możliwe, że uwolniłam się od demonów, od wspomnień. Udało mi się wybudować barierę, która oddziela teraźniejszość od przeszłości. Teraz, bogatsza o te bolesne doświadczenia ostatnich lat, jestem w stanie pomóc innym nie szkodząc już sobie - bo wspomnienia przestały mnie paraliżować. Na pewno będą momenty, kiedy ta równowaga zostanie zachwiana, ale nie boję się już ich. Jestem silniejsza, mądrzejsza, dojrzalsza - nie powiem, że w pełni dorosła, bo jeszcze tak nie jest, ale powoli zbliżam się do tego punktu. Odbiłam się mocno od dna i teraz będzie już tylko lepiej.

Jednakże jest coś co kładzie cień na to wszystko. To, że odzyskałam równowagę, nie znaczy, że przestałam w jakiś sposób cierpieć - nie przez przeszłość. Przez teraźniejszość. Część tego jest związana tym, że jestem oddzielona odległością rzędu setek kilometrów od większości osób które w tym momencie są dla mnie najdroższe - i permanentnie mam wrażenie, że powoli je tracę. Jestem w klatce stworzonej mi przez matkę i nie potrafię się z niej uwolnić, bo ona mi na to nie pozwala - nie mogę się wyrwać. Duszę się.
Druga cześć związana jest z tym, że szkoła i ogólnie pojęta egzystencja sprawia, że wysycham emocjonalnie, że większą wagę przywiązuję do doczesności i materialności, niż do tej naprawdę ważnej metafizyczno - uczuciowej sfery. Mam tylko nadzieję, że to tymczasowy stan i że niedługo się z niego uwolnię.
Jest jeszcze trzecia część, ale nie będę jej tutaj ujawniała. Po prostu uważam, że to temat dla bardzo wąskiej liczby osób - ta ostatnia drzazga z przeszłości, którą jeszcze próbuję usunąć z serca.

A wiersz? Nie jest zbytnio związany z tym co dzisiaj napisałam. To krótka refleksja. Jak wielu innych ludzi jestem na progu swojego dorosłego życia. Fakt ten nieco mnie przeraża, ale jednocześnie fascynuje i inspiruje. W powstaniu tego wiersza znów maczał palce pewien pisarz - tytuł jego zbioru opowiadań przewija się niejednokrotnie przez moje życie. "Coś się kończy, coś się zaczyna..." - trafił Pan w samo sedno, Panie Andrzeju.

Dorosłość

Coś się kończy, coś zaczyna,
Na karuzeli ludzkich zdarzeń.
Błędne koła i mechanizmy destrukcji,
Złożone z prostych, naiwnych marzeń.

Coś się kończy, coś zaczyna,
Wśród pomników, cegieł, myśli.
Oprócz wspomnień o przyjaźni,
Blask pieniądza wszystko przyćmi.

Coś się kończy, coś zaczyna,
Pogódźmy się z tym co realne.
Pokonajmy swe słabości i

Sięgnijmy tego, co nieosiągalne.

...::Smaki::... >pl<. ; ...::Evviva L'arte::... >pl<.

2010-11-07T21:06:00.004+01:00

Wybaczcie mi takie obsunięcie w czasie. Na 18 O. było super - oby więcej takich imprez. Koncert Deep Purple był zagrany genialnie - wybawiłam się naprawdę przednio. Próbna matura z matmy... kto ją pisał ten wie, że pytania były masakryczne, kto nie pisał - niech się cieszy. Byle mieć te 30%.

Żeby wynagrodzić Wam oczekiwanie, dziś publikuję dawkę podwójną mojej poezji.

Ostatnio zaczął mi się włączać "egoizm artystyczny" - trochę mnie ten fakt przeraża, bo czasem nieświadomie robię tym komuś przykrość. Nie chcę uważać się za lepszą od innych, bo nie jestem, ale to momentami staje się silniejsze ode mnie i mówię coś, czego potem żałuję. Czyżby taki wpływ miała na mnie twórczość mojego mentora, do którego skierowany jest drugi, dziś pokazany Wam wiersz?

No właśnie, wiersze. Parę słów o nich. Pierwszy jest pewnego rodzaju autoportretem - taka jestem i nie mam zamiaru tego zmieniać. Drugi natomiast jest napisany, aby w pewnym sensie oddać cześć Artyście, któremu jest dedykowany. Inspirację zaczerpnęłam w Jego utworze "Evviva L'arte".

Smaki

Jako artystka

Czasem jestem ostra
Z domieszką egoizmu
Szczyptą hipokryzji
I kroplą pewności siebie

Jestem też kwaśna
Z posmakiem ironii
Z kąskiem cynizmu
I gramem dowcipu

Mogę być gorzka
Z garnuszkiem prawdomówności
Łyżeczką prostolinijności
I naparstkiem szczerości

Zwykle jestem słodka
Z plasterkiem dobroci
Kostką empatii
I miarką delikatności

Posypana do smaku
Odrobiną życzliwości
Krztyną wyrozumiałości
I udekorowana gałązką

Zrozumienia

Evviva l'arte
- w hołdzie Kazimierzowi Przerwa - Tetmajerowi

Mistrzu mój - Twoje życie
nie jest nic warte?
Ja nie zgodzę się z tym!
Zawołam do Ciebie donośnie:
Evviva l'arte!

Mistrzu mój! Z Tobą świat poznaję,
rzuciłeś mi dobrą kartę!
Ja w Twych wierszach
życia zaznaję i krzyczę:
Evviva l'atre!

Mistrzu mój! Prowadzisz mnie
drogą swej poezji - rozdarte
wizje spełnienia mi dajesz.
Szeptać cichutko do nirwany pragnę:
Evviva l'arte!

Mistrzu mój! Panie mojej duszy,
który skrzydła masz rozpostarte.
Prawdą jest nasze zawołanie,
Wszystko, co nie sztuką - marne:
Evviva l'arte!

...::Pory Roku::... >pl<.

2010-10-15T21:37:00.004+02:00

Witam ponownie.

Szkoła ruszyła już pełną parą - pierwsza dwója z gramatyki łacińskiej złapana. Próbna matura za pasem, koncert Deep Purple jeszcze bliżej... 18 mojej Przyjaciółki O. również... Sama radość - teoretycznie. Niestety - jest kilka spraw, które rzucają bardzo ciemny cień na to wszystko... Nevermind.

Dzisiejszy utwór to wyznanie. Coś, co łączy mnie z adresatem tego tekstu jest przywiązaniem, tęsknotą, przyjaźnią, szacunkiem, braterską miłością, zrozumieniem... Nie jest to związek i raczej nigdy nie będzie, ale jesteś dla mnie jedną z najważniejszych i najbliższych osób. Dziękuję Ci.

Chciałabym, żeby wszystkie moje odczucia były tak kolorowe jak te, które opisałam w tym wierszu...

Pory Roku

Zamknęłam Cię w
Pączek kwiatu
Który rozwija się
Kiedy w mym sercu
Nastaje wiosna

Owinęłam Cię w
Babie lato
Bezpiecznie
W ciepłym kąciku
Mojej duszy

Położyłam Cię
Wśród kolorowych
Jesiennych liści
Na poduszeczce z
Moich uczuć

Opiekuję się Tobą
W zimowym zaciszu
Gdzie na mych oczach
Mróz kreśli lodem
Szlaki wspomnień

...::Ludzie::... >pl<.

2010-09-28T19:56:00.003+02:00

Witam w ten deszczowy, jesienny wieczór. Mój nastrój - tak jak i pogoda za oknem - nie jest najlepszy. Przez ostatnie dni wszystko - praktycznie bez wyjątku - zmieniło się o 180 stopni. Jedne rzeczy stały się lepsze, drugie albo rozpadły się doszczętnie, albo weszły w proces rozkładu. Czasem - tak jak w dniu dzisiejszym - mam wszystkiego dość.

Na dzisiaj planowałam wrzucić zupełnie inny utwór, ale jak zobaczyłam, że mam trochę zaległości, postanowiłam jednak umieszczać moją twórczość w miarę chronologicznie.

Parę słów komentarza do wiersza. Powstał na podstawie kolejnych obserwacji. W życiu spotykam wiele osób, z odmiennymi charakterami, o innych poglądach i najrozmaitszych priorytetach, czy przyzwyczajeniach. Lecz tak naprawdę... zastanówcie się. Czy my się od siebie różnimy czymś więcej, niż tylko pozorami (w bardzo szerokim tego słowa znaczeniu)?

Ludzie

Nie ma ludzi doskonałych
Są tylko ich
Wyrzuty sumienia
Rozwiane przez wiatr

Nie ma ludzi wyjątkowych
Są tylko ich
Uczucia i myśli
Głęboko ukrywane

Nie ma ludzi prawdziwych
Są tylko ich
Wyobrażenia i
Fałszywe maski

Nie ma ludzi złych
Są tylko ich
Postawy i chęć

Zostania zauważonym

ps. Znów oddaję wiersze na ogólnopolski konkurs. Trzymać kciuki.

.> Opowiadanie I <.

2010-09-17T18:47:00.006+02:00

Witam - o dziwo - parę dni wcześniej, niż planowałam. Nowy post miał pojawić się 21 września, ale nastąpiła mała zmiana planów. Stwierdziłam, że na blogu zrobiło się trochę monotonnie. Dlatego dzisiaj, dla urozmaicenia, chcę zaprezentować Wam króciutką jednopartówkę. Dawno nie pisałam takich form, więc trochę wyszłam z wprawy.

Pomysł wpadł mi do głowy wczoraj wieczorem - i wtedy też został "zrealizowany". Ciekawa jestem Waszych odczuć, reakcji. Mam częściej pisać prozą, przeplatać ją z poezją, czy może jednak wolicie wiersze?

***

   Łzy spływały kaskadami po jej twarzy, niebieskie oczy błyszczały w pomarańczowym świetle miejskich latarni. Glany, raz po raz stukały o bruk, a ramoneska kołysała się, luźno przewieszona przez jej ramię. Nie wiedziała dokąd idzie – nogi same niosły ją w stronę ruchliwej drogi.
   Podążała przez mrok duszy, przebijając się przez gęstą pajęczynę własnych myśli. Serce biło jej jak oszalałe, a przed sobą miała tylko jego obraz.
   Te oczy... Było w nich tyle miłości, tyle ciepła, a na ustach zawsze błąkał mu się zawadiacki uśmiech. Wracała do przeszłości. Do tych wszystkich chwil, kiedy byli razem. Do nieśmiałych pocałunków, długich rozmów, delikatnych pieszczot... Do czternastu czerwonych róż, z których każda była symbolem stu i jednego dnia wspólnego życia. Nazajutrz podarowałby jej piętnastą, szepcząc do ucha swym słodkim barytonem najpiękniejsze słowa: kocham cię.
   Czuła się bardzo samotna. Wciąż słyszała ten przerażający dźwięk, wdychała zapach benzyny i widziała, jak gaśnie w nim ostatnia iskierka życia. Cierpiała – jakby jej duszę przerwano na pół, jakby z jej ciała wydarto serce.
   Rozglądnęła się nieprzytomnie wokół siebie. Obok niej śmigały samochody. Zdezorientowana spojrzała na swoje dłonie i ubranie , zabrudzone zaschniętą, rdzawoczerwoną cieczą i czymś, co przypominało ziemię. Zamknęła oczy, zrobiła dwa kroki do przodu i oddała się w objęcia niebytu.
   Kiedy je otwarła - on tam był. Uśmiechnął się do niej promiennie, a ona rzuciła się mu na szyję – tak bardzo za nim tęskniła, tak bardzo go kochała...
- Najdroższa, teraz nic nas już nie rozdzieli – powiedział, chwytając ją za ręce, aby pomóc jej przejść przed oblicze Pana.

...::Karta::... >pl<.

2010-09-07T20:44:00.002+02:00

Wstawanie o godzinie 6:00, szybka toaleta, sprint na autobus. Godzina jazdy, początek zajęć. Kilka lekcji, plus kółka przedmiotowe, zwane fakultetami maturalnymi. Korepetycje z matematyki i geografii. Podążanie w kierunku domu, w zatłoczonej kabinie MZK lub PKS, wrzucenie czegokolwiek na ruszt i powrót do książek. Chwila odpoczynku przy komputerze, prysznic i do łóżka. Przeczytanie paru stron kolejnej lektury i zaśnięcie na te niecałe 5, w porywach 6 godzin. Rok szkolny - klasę maturalną - uważam za rozpoczęty.

Może i nie jest do końca tak źle. Mam jednak trochę czasu dla siebie, czy znajomych, jednakże to dopiero początek. Jeszcze mamy trochę luzu, otrzymanego od nauczycieli. Nie obraźcie się, jeżeli nie będę wstawiać regularnie czegoś nowego - podejrzewam, że często będę mieć spore obsunięcie w czasie - za co, z góry, wszystkich bardzo przepraszam.

Teraz do rzeczy. Dzisiejszy wiersz jest z gatunku tych "przemyślanych" - cały jest pewnego rodzaju metaforą. Ciekawa jestem interpretacji - gdyż zastanawiam się, czy udało mi się osiągnąć zamierzony efekt. Tyle ode mnie na dziś.

Inspirowane cytatem - "Są tacy, którzy umieją tasować karty, ale nie umieją grać." - Francis Bacon

Karta

Nie spoglądając na karty
W kolejnej partii
Black Jack'a
Stawiam wszystko

Uzależniam się od
Hazardu - igram z diabłem
I śmieje się mu w twarz
Gdy wygrywam

Oczko za oczkiem
Zgarnęłam spojrzenia
Dwudziestu i Jednego
Przegranego

...::Świadek::... >pl<.

2010-08-21T19:55:00.004+02:00

Ponury nastrój końca wakacji, udziela się powoli prawie wszystkim. Ostatnimi czasy fakt ten jest jednym z kilku, które mnie dobijają i powodują powroty do nieciekawego stanu sprzed paru miesięcy. Dlatego dzisiaj bardzo krótko.

Wiersz został napisany w oparciu o epizod z mojego życia- jak większość tekstów na tym blogu. To boli - jeżeli patrzy się na upadek osoby którą się, mimo wszystko, kochało. Jeżeli człowiek niszczy sam siebie, czasem ciągnąc za sobą na dno innych ludzi, to naprawdę - nic i nikt nie da rady mu pomóc.

Przepraszam, nie jestem w stanie więcej napisać. Interpretujcie.

Świadek

Jestem świadkiem
Zanikania twego blasku
Spopielenia twych wspomnień
Wyblaknięcia twoich oczu

Jestem świadkiem
Zniknięcia twej godności
Zatracenia się twoich ideałów
Twego brnięcia w kłamstwo

Jestem świadkiem
Twej utraty człowieczeństwa
Twego zwątpienia
Twych ostateczności

Jestem świadkiem
Twojego upadku
Tak po prostu
Przestajesz istnieć

...::Droga::... >pl<.

2010-08-09T21:47:00.003+02:00

Witam ponownie! Wróciłam już z wakacji i od teraz postaram się znów dodawać nowe wpisy w miarę regularnie - w każdym razie tak często, jak pozwoli mi na to nauka do matury. :)

Odchodząc od tematu samego bloga i jego treści, chciałabym podziękować pewnym osobom, za jedną z najwspanialszych nocy w moim życiu. Kochani - już za rok będziemy mogli spędzać o wiele więcej czasu wspólnie. Tylko na to czekam. ^^

Wiersz. Napisałam go 3 tygodnie temu. Myślę, że każdy z nas w taki, lub inny sposób wyobraża sobie swoje życie. Jedni widzą je jako płomień, który stopniowo gaśnie, inni jako cienką nić, która w pewnym momencie zostanie przerwana, a jeszcze inni, podobnie jak ja, widzą je jako drogę. Labirynt ścieżek, rozdroży, usłany chaszczami, kłodami, wieloma innymi przeszkodami, ale czasami też ciepłym piaskiem, który rozkosznie grzeje nogi i przynosi ulgę, czy płatkami róż, rozsypanymi przed nami przez szczęście. Na naszych traktach spotykamy wielu ludzi, z którymi przez pewien czas "wędrujemy". Lubię tą różnorodność, bo dzięki niej, nad moją drogą pojawia się słońce, a wraz z nim piękna tęcza, dająca nadzieję. Jednak mój tekst nie jest o tej malowniczej części podróży. Opisuje te momenty, kiedy czeka się z niecierpliwością na jej koniec. Interpretujcie.

Droga

Idę wąską dróżką
Wytyczoną mi przez życie
Znaczoną krwawymi stygmatami

Potykam się na wybojach
Przewracam ślizgając się
Na zeschniętych liściach

Kamienie krzyczą do mnie
Zadają mi nowe rany
Kiedy jestem na rozstajach

Błądzę samotnie w półmroku
Nawracam się i znów ginę
W labiryncie gościńców

Szukam dobrego kierunku
Wypatruję towarzysza
I biegnę do końca z naiwną nadzieją

A kiedy nadejdzie śmierć
Powitam ją jak starego przyjaciela
I odejdę z nią jak równy z równym

W stronę światła
W stronę cienia
W stronę zachodzącego słońca

...::Szukam::... >pl<.

2010-07-23T20:46:00.002+02:00

Witam wszystkich! Przepraszam, że tak długo nic nie prezentowałam, ale wyjechałam do Trójmiasta. Potrzebowałam wakacji, również od internetu.

Niedługo znów mnie nie będzie, ale korzystając z okazji, podzielę się z Wami kolejnym wierszem.

Powstał już jakiś czas temu. Zauważyłam, że jeszcze nie znalazłam swojego Złotego Środka. Ciągle poszukuję, poznaję, smakuję nowych rzeczy, pewnie tak jak każdy. Prawda jest taka, że dawno się w tym wszystkim zamotałam. Czasem trudno mi rozróżnić początek i koniec w tym, co się wokół mnie dzieje. Nadal jednak, może naiwnie, wierzę w to, że odnajdę w tym zamęcie siebie i uda mi się wszystko poukładać. Zobaczymy.

Szukam

Szukam swojego
Miejsca na świecie
W którym będę się
Czuła bezpiecznie

Szukam swojego
Przeznaczenia
Abym mogła poznać
Smak szczęścia

Szukam swoich
Marzeń i snów
Które nadają życiu
Tyle koloru

Szukam swojej
Duszy
Ktora zaginęła gdzieś
W odmętach cierpienia

...::Depeszowcy::... >pl<.

2010-06-23T20:38:00.003+02:00

Ha. I stało się. Przeterminowałam się dzisiaj. Mowiąc po polsku - własnie skończyłam 18 lat. Fajne uczucie - być pełnoletnią. Mam teraz więcej swobody, ale też więcej obowiązków i rzecz jasna, przejęłam całkowicie stery swojego życia. Czeka mnie kilka ważnych decyzji, ale nie obawiam się tego. Nabralam sporo wiary w swoje możliwości.

Wiersz, który napisałam pod wpływem chwili - parę dni temu, dedykuję Wam, moi kochani Depeszowcy. Bo to Wy sprawiliście że przetrwałam ten Black Day i jestem gotowa na New Life. :* To Wy tworzycie Rodzinę, o której mój tekst mówi. I to Wy najlepiej wiecie jakie nawiązania kryje w sobie każdy wers.

Dla tych, ktorzy nie wiedzą... Zalinkowałam odpowiednio tekst.

Depeszowcy

Czarny świt
Czarnego dnia
Po wyczekanej nocy
Zatrzymał czas

Jesteśmy tutaj
W czarnej wspólnocie
Delektując się ciszą
I nicością

Czasem tylko
Któreś z nas
Zapada w śpiączkę
I odchodzi w milczeniu

Niczym satelity
Wzdłuż rurociągu
Podróżujemy wspólnie
I każdy siada za kierownicą

Nie zawiedliśmy siebie
Cierpimy wspólnie z godnością
Zniszczeni ludzie
Poruszeni miłością

ps. Każdy wers jest linkiem do osobnego utworu.

...::Pomnik::... >pl<.

2010-06-09T19:22:00.002+02:00

Witam po dłuższej przerwie.

Słowem wstępu. Jestem już po moim "recitalu" poetyckim. Z opinii obecnych wynika, że odniosłam duży sukces. Otrzymałam kilka, naprawdę wspaniałych, propozycji (m.in. kolejne występy, może nawet publikacje). Osobiście uważam, że mogłam wypaść lepiej, aczkolwiek - jestem zadowolona. Tylu pochwał i ciepłych słów, ogólnie takiego uznania od znawców (od poetów, którzy tworzą już xx lat) się nie spodziewałam...

Co do wiersza. Pisałam go w nieciekawym stanie emocjonalnym, w jakim teraz jestem. Po prostu - usiadłam i napisałam, nie zastanawiając się głębiej nad tym, co spływa z mojej duszy na kartkę papieru.

Nie wiem... znów zawisłam pomiędzy młotem losu, a kowadłem życia. Brawo Madziu - tylko ty się mogłaś wpakować w kolejne tarapaty... Pomijając już całkowicie autoironię - naprawdę czuję, jakbym była z kamienia. Chyba przechodzę teraz kolejny, większy kryzys. Aczkolwiek powoli, powolutku zaczynam się podnosić. Teraz czekam tylko na moment, kiedy znów wzejdzie słońce...

Pomnik

To jest we mnie
Niszczy mnie od środka
To poczucie winy
I niemocy
W tej wszechogarniającej
Bezsensowności świata

Czy wiesz może
Jak rozbić
Tę ciemną aurę
Która mnie otacza
I pęta moje serce
Czyniąc je niezdolnym
By prawdziwie kochać

Tam w środku
Jestem w płomieniach
A na zewnątrz
Jestem pomnikiem
Upadłych ideałów
Pomnikiem tiumfu
Obojętności

...::Czarne Skrzydła::... >pl<.

2010-05-26T21:29:00.005+02:00

Wczoraj były moje imieniny i, w ramach prezentu, mama zabrała mnie na mój ukochany Musical Metro do katowickiego Spodka. Bardzo mi się podobało. Jednakże nowe wykonanie nie może być nawet porównane z geniuszem starego - jeszcze z Robertem Janowskim i Katarzyną Groniec w rolach głównych. Mimo wszystko bardzo się cieszę, że to zobaczyłam i usłyszałam te cudowne piosenki, które są nadal aktualne, na żywo.

Wierzycie może w istnienie osiągalnych ideałów? Tzn. takich ludzi, których mozecie spotkać na ulicy, w szkole, czy gdziekolwiek indziej, a są oni żywcem wyjęci z naszych wyobraźni? Ja nie wierzyłam. Aż do teraz, kiedy poznałam taką osobę. Może jednak "warto marzyć i śnić, bo marzenia się spełniają"?

Czarne Skrzydła

Twe wielkie czarne skrzydła
Tak pięknie lśnią
W blasku
Nieistniejącego słonca

Krwawy kobierzec
Moich łez
Rozpościera przed tobą
Drogę do mojego wnętrza

Odnalazłeś mnie
A moje oczy
Służą ci za lustro
Twoich pragnień

Zapadła noc
A ja nie jestem sama
A od całego zła chronią mnie
Twe wielkie czarne skrzydła

...::Groteska::... >pl<.

2010-05-12T21:21:00.008+02:00

Witajcie ponownie!

Jak widać zmieniłam wygląd całego bloga, również podstron. Uznałam, że trzeba wprowadzić trochę koloru - skoro codzienność jest szara, niech tutaj będzie coś pozytywnego. Jestem ciekawa Waszych opinii - ta zmiana wyszła mi na lepsze, czy na gorsze?

ps. Nagłówek jest tymczasowy.

A teraz czas na tekst.

Słowem wstępu muszę powiedzieć, że jest inspirowany utworem Blasphemous Rumours - Depeche Mode. Niesamowita melodia i głęboki tekst. Polecam.

Wiersz / tekst piosenki (traktuję go jak twór pomiędzy tymi dwoma gatunkami) napisałam pod wpływem krótkiej chwili refleksji. Wielu ludzi obwinia za swoje niepowodzenia Boga. Jednakże ja uważam, iż człowiek, który pogodzi się z losem jest szczęślwszy i potrafi ostatecznie - prędzej, czy później - znaleźć swoje miejsce i wyjsć na prostą. Sama się o tym przekonałam. Żałuję jednak, że tak późno.

Groteska

Czy zauważyliście
Że matka natura
Posłużyła się groteską
Czy czujecie
Ten komizm
W stworzeniu świata

Bóg ma swoiste
Poczucie humoru

Kalejdoskop zdarzeń
Kalejdoskop myśli
Układa się zawsze
W boską komedię
A my jesteśmy
Marionetkami

Bóg ma swoiste
Poczucie humoru
Więc
Śmiejmy się
Razem z Nim

>rysunki< Strangelove + Gore + Gahan

2010-05-05T20:19:00.006+02:00

Dzisiaj przyszła kolej na rysunki, lecz zanim przystąpicie do ich oglądania, mam dla Was małe ogłoszenie.

7 czerwca, o godzinie 18, zapraszam wszystkich do klubu Bazyliszek, przy ulicy Wzgórze 8 w Bielsku - Białej, na wieczorek poetycki "Fantasmagorie", ze mną w "roli głównej". Wieczorek ten, jest organizowany przez znakomitą poetkę, Panią Hildegardę Filas - Gutkowską, w ramach cyklu "Z Poezją O Zmierzchu". Będę prezentować tam swoje wiersze już trzeci raz.

A teraz prezentuję kolejne trzy rysunki.

Pierwszy powstał z czystej nudy. Jeden z niewielu przeze mnie kolorowanych. Strangelove to tytuł jednego z moich ulubionych utworów Depeche Mode.

Drugi był rysowany na zamówienie dla koleżanki, przedstawia Martina L. Gore - jednego z członków Depeche Mode.

Trzeci rysowałam dla własnej przyjemności. Postać znana z moich poprzednich rysunkow - Dave Gahan, frontman Depeche Mode.

...::Kamyk::... >pl<.

2010-04-24T21:37:00.003+02:00

Witam ponownie.

Znów miałam małą przerwę, ale wolałam, żeby wszystko to, co działo się w Polsce spokojnie przeminęło. Zaczęłam pisać powieść. Nie zamieszczę jej w najblizszym czasie na blogu, ponieważ musi ona zostać jeszcze dopracowana i poprawiona. Ale obiecuję, że jeszcze ją przeczytacie.

Dzisiejszy utwór powstał, kiedy uświadomiłam sobie, że pewne wspomnienia przeszkadzają mi w drodze do pełnego szczęścia i muszę się z nimi uporać. Czasami potrafią zepsuć nawet najlepsze chwile samą swoją obecnością, nawet krótką. Oceńcie.

Kamyk

Świat się zachwiał
Niebiosa zadrżaly
A ty nie pozwoliłes mi upasć
Lecz malenki kamyk
Wpadł mi do buta

Walą się mury
Rozpadają kamienice
Ty mi nie pozwalasz na rozkład
Tylko ten maleńki kamyk
Wpadł mi do buta

Chwieją się mosty
Zapadają umysły
Ty nie dajesz mnie złamać
Ale maleńki kamyk
Wpadł mi do buta

Wśród leśnych mogił
Powstają z martwych
Ludzkie wyrzuty sumienia
Ty nie pozwoliłeś
Na moją zgubę

Lecz ten maleńki kamyk
Noszony w bucie
Drażni mnie
Rani moje stopy
Chyba nie dotrwam do końca

Wyciągnij ten kamyk

...::Rocznica::... >pl< - [*]

2010-04-10T22:00:00.007+02:00

Nie napiszę dziś wiele w charakterze komentarza, bo nie ma słów które byłyby odpowiednie. Tylko jedno krótkie zdanie.

Reqiescat in Pace [*]

Rocznica

Rocznica - 70 lat minęło
Historia zatoczyła łuk
Wróciło to co sprawiło
Polakom wielki ból

Ponownie na ziemi Smoleńskiej
Wśród sosen, świerków i brzóz
Spoczęli nie tylko żołnierze
Lecz także polski Wódz

Wstrząsneło to całym Narodem
Zewsząd rozlega się płacz
Teraz za czyim przewodem
Polska w tym Świecie ma trwać

Kolejny cios zadany
W naszej Ojczyzny pierś
W nie do końca zbliźnione rany
Zduszono tym wciaż brzmiącą pieśń

Dzisiaj się jednoczymy
Płyną gorące żałobne łzy
I ból dziś serca nam trawi
Przelano zbyt wiele polskiej krwi

...::Dies Irae::... >pl< | >lat<.

2010-04-05T21:05:00.004+02:00

Witam Was wszystkich po świętach. Wiem, że późno, ale życzę Wam wszystkiego, co najlepsze. Uśmiechu, spełnienia marzeń i odnalezienia swojego Ja w tym zgiełku, jakim jest dzisiejszy Świat.

Tekst, który tym razem prezentuję jest... nie tyle trudny, co odrobinę mistyczny.

Przez ostatnie dni dzieje się tyle dobrego. Poznaję smak szczęścia, smak prawdziwego życia. W końcu - chyba - udało mi się uwolnić od tych moich "demonów przeszłości" i zacząć od nowa. I mogę o sobie zaśpiewać ten, wymarzony niegdyś, fragment pewnego utworu : "Now I'm clean | The cleanest I've been | And end to the tears | And the in-between years | And the troubles I've seen" [Depeche Mode - Clean]

Krzysiek, mój Skarbie - dziękuję Ci za wszystko, a najbardziej za to, że jesteś. :*

Wracając do piosenki, a raczej jej Łacińskiej (tak, ŁACIŃSKIEJ) wersji. Pani Profesor - bardzo Pani dziękuję za to tłumaczenie, pomoc i za wszystkie miłe słowa, które od Pani usłyszałam. Obiecuję, że kiedy wydam tomik, Pani pierwsza go ode mnie dostanie. Pozdrawiam serdecznie.

Dies Irae

Dzis nadszedł
Dzień słabości
Dzień poddania
Dzień końca

Ratuję Twą duszę
Przed upadkiem
W przepaść strachu
Przed nieuniknionym

Zablysnął
Ostatni promień słońca
Za chwilę
Pogrążymy się w mroku

Dziś nadszedł
Dzień Sądu
Dzień Poznania
Dzień Sprawiedliwości

Drżysz Przyjacielu
Co masz na sumieniu
Moją niewinność
Swoją nieskończoność

To dziś Przyjacielu
Ja Cię ochronię
A wszystkie winy
Zostaną odkupione

Bo nadszedł
Dzień gniewu

Dies Irae

Hodie attulit
Dies infirmitatis
Dies patientiae
Dies exitus

Salutem tuae animae affero
A calamitate
In profundum timoris
Ab eo quod vitari non potest

Effulsit
Ultima lux solis
Paulo post
Abdemur in tenebras

Hodie attuit
Dies Iudicii
Dies Cognitonis
Dies Iustitiae

Tremis amice
Ego te defendam
Et omnia commissa
Redempta erunt

Nam attulit
Dies Irae

...::Znaczenia::... >pl< | >ang<.

2010-03-24T21:24:00.007+01:00

Witam ponownie, po małej przerwie. Zaczęła się wiosna, teoretycznie czas odrodzenia, radości, świąt Wielkanocnych... ale ja nic takiego nie czuję. Nie mam pojęcia kiedy to minie. Źle mi z tym.

Dzisiejszy tekst ukazuje bardzo głębokie zakamarki mojego JA. Może to nie dobrze, że tak się odsłaniam. Jednakże nie potrafię pisać i jednocześnie stawiać wokół siebie muru. Poeta jest zawsze narażony, na pewnego rodzaju ryzyko, związane z udostępnianiem drogi do swojego wnętrza.

Napisany na kolanie w autobusie. Dla odmiany - wersja polska jest "wersją podstawową". :)

Znaczenia

Moje imię
Nie znaczy zupełnie
Nic
Może tylko
Kolejny okaz
W klatce
Życia

Moje słowa
Nie znaczą zupełnie
Nic
Może tylko
Kolejną kwestię
Wypowiedzianą
W światowym
Performencie

Mój oddech
Nie znaczy zupełnie
Nic
Może tylko
Ten nieistotny fakt
Że jeszcze jestem
Wśród żywych

Twoje imię
Znaczy dla mnie
Wszystko
Jest uosobieniem boskości
Określeniem anioła

A ja przy Tobie
Nie znaczę nic
Zupełnie nic

Significance

My name
Doesn't mean completely
Nothing
Maby
Another specimen
In the cage
Of life

My words
Doesn't mean completely
Nothing
Maby
Next issue
Express
In the world
Performance

My breath
Doesn't mean completely
Nothing
Maby
Inessential fact
That I am still
Among the living

Your name
Means to me
Everything
It's the personification of divinity
Determination of an angel

And I beside you

Mean nothing

Absolutely nothing

ps. Żeby tylko móc jeszcze naprawić to co było kiedyś...

...::I am::... >ang< | >pl<.

2010-03-16T20:14:00.002+01:00

Dzisiejszy tekst powstał w dziwnym stanie świadomości, a raczej jej braku. Nie mam pojęcia, co mną kierowało, kiedy go pisałam. Te słowa płynęły z samego dna mojej duszy. Może potrzebowałam wyrzucić coś z siebie.

Czasami tak jest, że jakaś dziwna energia siedzi wewnątrz człowieka i pożera go od środka. Często nie wiadomo jak się jej pozbyć. Jedni - tak jak i ja - piszą, rysują, śpiewają, a inni uprawiają sport, uczą się, lub negatywnie - coś niszczą, wyżywają się na innych. Ostatnio też zaobserwowałam, że wiele osób sobie z tym nie radzi i doprowadza je to do autodestrukcji... To była taka mała dygresja z mojej strony. :)

I am

I am a creature
Formed from the breath of the night
Sound of approaching death

I am a music from the depths of the soul
Cry that lacreate the throats of
Unaware of anything

I am the blood flowing in your veins
I give life to Immortal
Like me

I am a poet
I can steal your innocence
I can open your eyes

I am infinite
I am the Goddess
Of World Night

I am your soul
The essence of your existence
I am your breath

I am an invincible fear
Lurking in the thickets of darkness
I am giving ecstasy in uncertainty

I call you to a world of shadows
In the depths of myself
Do you come to me (?)

Jestem

Jestem stworzeniem
Powstałym z tchnienia nocy
Dźwiękiem nadchodzącej śmierci

Jestem muzyką z głębi duszy
Krzykiem rozdzierającym gardła
Niczego nieświadomych

Jestem krwią płynącą w Twoich żyłach
Daję życie Nieśmiertelnym
Podobnym do mnie

Jestem poetką
Odbieram Ci niewinność
Otwieram Twe oczy

Jestem nieskonczona
Jestem Boginią
Świata Nocy

Jestem Twoją duszą
Istotą Twojej egzystencji
Każdym Twoim oddechem

Jestem niepokonanym strachem
Czającym się w gąszczach mroku
Daję ekstazę w niepewności

Wzywam Cię do świata cieni
W głąb siebie
Przybędziesz (?)

^^Vocal^^ 1.

2010-03-09T21:20:00.002+01:00

No więc przyszła chwila na pierwszy raz z muzyczną stroną mojej "twórczości".

Prezentuje dwa utwory. Jeden jest w całości, a drugi to tylko fragment.

Pliki są formatu AMR, program w którym można je odtworzyć nazywa się Quick Time.

1. John The Revelator (Kaleid ver.) - całość (AMR)

2. Master And Servant (Kaleid ver.) - fragment (AMR)

enjoy! :)

...::Words::... >ang< | >pl<.

2010-02-28T20:55:00.003+01:00

Dzisiaj tekst, który moim zdaniem nie jest dobry. Jednakowoż jest dla mnie ważny, gdyż jest to owoc zaskoczenia pewną, bardzo prostą refleksją. Możnaby użyc wiele słów, aby je same w sobie opisać. Ja użyłam tylko kilku.

Words

It's much to say
About people
About soul
About feelings

Words can circle
Around us
Cover our senses
Impact on minds

We are at the Tower of Babel
We don't understand
And don't try to understand
Each other

Curse and lie
It's so cruel
By one series of letters
We're able to kill

But also
We can give some joy to each other
And sometimes
There is some communication between us

Słowa

Dużo by mówić
O ludziach
O duszy
O odczuciach

Słowa krążą
Wokół nas
Otulają nasze zmysły
Oddziałują na umysły

Jesteśmy na Wieży Babel
Nie rozumiemy
I nie staramy się zrozumieć
Siebie nawzajem

Złorzeczymy i kłamiemy
To okrutne
Jednym ciągiem liter
Potrafimy zabić

Jednak także
Dajemy sobie radość
I czasami
Udaje się nam porozumieć

...::Fault::... >ang< | >pl<.

2010-02-26T21:41:00.002+01:00

Wiedziona poczuciem winy, złością na samą siebie i ogólnym spadkiem dobrego samopoczucia i pewności siebie, napisalam ten tekst. Sami go oceńcie.

Ponownie jest kierowany dla Esty.

Fault

Yes my friend
It was long time ago
But I still
Feel the stigma
Of this old
Tragedy

Deleted life
One slip
Clatter of broken glass
A drop of blood
Last breath
And the sound
Of dying heart

Yes my friend
I wanted to
Walking in her shoes
I still wants it
And I know
That I should

I've tried
To join her
But I can't do this
I want to give back
This sacrifice
Which she
Suffered by me

It was my fault
Dear friend
I let her
Ran before me
And I still
Didn't suffer the consequences

Forgive me my friend...

Wina

Tak przyjacielu
To było kiedyś
Ale do dziś
Czuję piętno
Tej starej
Tragedii

Przekreslone życie
Jedno potknięcie
Brzęk tłuczonego szkła
Kropla krwii
Ostatni oddech
I dźwięk
Gasnącego serca

Tak przyjacielu
Ja chciałam
Być na jej miejscu
Chcę nadal
I wiem
Że powinnam

Próbowałam
Dołączyć do niej
Ale nie potrafię
Mimo że pragnę oddać
Tę ofiarę
Którą ona
Poniosła za mnie

Moja wina
Drogi przyjacielu
Pozwoliłam jej
Biec przede mną
I nadal
Nie poniosłam konsekwencji

Wybacz mi przyjacielu

>rysunek< Gahan

2010-02-15T14:41:00.003+01:00

Dziś nadszedł czas na kolejny rysunek. Znów "szalej" koncertowy - tym razem z trasy Devotional. Narysowałam sobie go przedwczoraj, od tak - bo mi się nudziło.

Ochłonęłam po koncercie. Oglądając filmy na You Tube przypominają mi się te cudowne chwile, które przeżyłam w Łodzi. Warto było. Mam wielką nadzieję, że dane mi będzie to jeszcze powtórzyć.

Ten koncert również miał jeszcze jedną, wspaniałą niespodziankę. Odnaleźli się na tym świecie moi kochani Przyjaciele. StrangeGORE, Kozio, życzę Wam dużo, dużo szczęścia razem. Jestem z Wami całym sercem. Niech Was nasi Mistrzowie mają w swej opiece. ;* dM 4ever.

...::Invisible::... >ang< | >pl<.

2010-02-11T21:45:00.003+01:00

Ponownie prezentuje obie wersje językowe jednego tekstu. Te słowa wypłynęły prosto ze środka mojego serca. Każde z nich jest owocem najpiękniejszego z uczuć, które człowiek może doświadczyć - miłości.

Invisible

You can feel
When my invisible hands
Covering your heart
From now it belongs to me

I see
How you discern me
Your invisible glance
From now I am dedicated to you

Carefully
By invisible gesture
I move closer your body to mine
You know that you exist for me

Slowly
By network of invisible thoughts
You charge my soul
I know that I belong to you

Together
Invisible to the world
United forever
By eternal love

Niewidzialni

Czujesz
Kiedy niewidzialnymi dłońmi
Obejmuje twoje serce
Od teraz należy do mnie

Widzę
Jak przenikasz mnie
Niewidzialnym wzrokiem
Od teraz jestem ci przeznaczona

Ostrożnie
Niewidzialnym gestem
Przyciągam twe ciało do mojego
Wiesz że istniejesz dla mnie

Wolno
Siecią niewidzialnych myśli
Oplatasz moją duszę
Wiem że należę do ciebie

Razem
Niewidzialni dla świata
Złączeni na zawsze
Wieczną miłością

ps. Na Koncercie dM w Łodzi było niesamowicie. Najpiękniejszy Black Day i najcudowniejsze Black Celebration w całym moim życiu. Dave, Martin, Andy - dziękuję Wam za to.

Aviva! Aviva! Aviva Depeche Mode!

...::Philosophy::... >ang< | >pl<.

2010-02-08T19:33:00.003+01:00

Dzisiaj, pierwszy raz, dwie wersje językowe jednego, nowego tekstu. Powstał nagle. Stwierdziłam, że muszę coś napisać i napisałam. Nie wiem czy jest dobry. Ale mam nadzieje, że choć w części przekazuje jakąś treść. Sami oceńcie. To jest tak jakby moja "mała filozofia"...

Philosophy

What is bliss
Way to suffering
Moment of trance
Fulfillment

What is life
Pointless hell
Chance of gesture
Cognition

What is humanity
Simulation of compassion
False modesty
God

What is conversation
Exchange glances
Reason to quarrel
Sound

What is music
Dance of soul
Voice of silence
Dream

Filozofia

Czym jest szczęście
Drogą do męki
Chwilą uniesienia
Spelnieniem

Czym jest życie
Bezcelową gehenną
Szansą na gest
Poznaniem

Czym jest człowieczenstwo
Udawanym współczuciem
Fałszywą skromnoscą
Bogiem

Czym jest rozmowa
Wymianą spojrzeń
Powodem do kłótni
Dźwiękiem

Czym jest muzyka
Tańcem duszy
Głosem ciszy
Snem

...::Najgorzej::... >pl<.

2010-02-01T21:58:00.005+01:00

Tekst ten, jest oparty na ostatnich zdarzeniach. Myślę, że dużo osób wie, o czym on dokładnie jest, jak czuje się ktoś, kto powoli traci najlepszego przyjaciela.

Ostatnie dni, były dla mnie okresem burzliwym, ciężkim. Dawałam się zbytnio ponieść chwili i myślałam, że mogę liczyć na przyjaciółkę. Niestety. Takich ostrych, niesprawiedliwych i jadowitych słów się nie spodziewałam. Czym się kierowała? Chęcią "dokopania" mi? Czystą złośliwością? Nie mam pojęcia. Po ponad półtora roku znajomości i roku przyjaźni, zmieniła się nie do poznania.

Chciałabym, żeby było jak dawniej, ale Ty na to nie pozwalasz. Nawet nie próbujesz słuchać.

Najgorzej

Najgorzej jest
Zawieść się
Na najlepszym przyjacielu

Usłyszeć
To czego
Najmniej się spodziewasz

Najgorzej jest
Nie móc wybaczyć
Chociaż tak bardzo
Tego się pragnie

Najgorzej jest
Oszukać
Samego siebie

Zrobić coś
Wbrew swej woli
Pod wpływem chwili

I musieć za to
Zapłacić
Najwyższą cenę

Najgorzej jest
Nie móc wybaczyć
Chociaż tak bardzo
Tego się pragnie

Najgorzej jest
Istnieć
Bez celu

Uświadomić sobie
Że wszystko
Nigdy nie miało sensu

I nie potrafić
Kochać
I przebaczać

...::I want to::... >ang<.

2010-01-26T19:31:00.001+01:00

Dzisiejszy tekst poświęcam pamięci mojej tragicznie zmarłej Przyjaciółki. Nie chcę się na jego temat rozpisywać.

Esty, bardzo mi Ciebie brakuje...

I want to ...

I want to see
Embodiment of the ideal
Of passion

I want to hear
Voice of silence
Of angel

I want to feel
A pain give with ecstasy
With fire

But instead

I see your soul
I can hear your thoughts
I feel your thirst

You are still alive

Esty_W (*20.06.1992 +21.06.2008) [*][DM][*]

...polish version comming soon...

...::Przypadek::... >pl<

2010-01-21T21:17:00.004+01:00

Czasem zaskakuję samą siebie. Obejrzałam dzisiaj "Parnassus" - film, który daje na prawdę dużo do myślenia. Nie mam pojęcia, dlaczego z całej superprodukcji najbardziej rzuciło mi się "na uszy" tylko jedno słowo: "coincidence" - zbieg okoliczności, przypadek. I kierowana właśnie nim, zaczęłam w swojej głowie kreować prosty tekst.

Czyż nasze życie nie jest czystym przypadkiem?

Przypadek

To był przecież przypadek
Ukrywam swoje słabości
To był tylko przypadek
Że dążyłam do nieskończoności

To był tylko przypadek
Że ciebie spotkałam
To był zwykły przypadek
Przez ciebie cierpiałam

To był przecież przypadek
Że ciebie zraniłam
Przez przypadek istnieję
Przypadkiem cię zabiłam

To zwykły przypadek
Chwila jest ulotna
To przez przypadek
Znów będę przewrotna

...English version comming soon...

>rysunki< Depeche Mode

2010-01-20T20:01:00.010+01:00

Po krótkiej przerwie, spowodowanej nawałem nauki, stwierdziłam, iż wrzucę dzisiaj dwa rysunki ściśle związane z najznakomitszą, będącą światową legendą grupą Depeche Mode.

Pierwszy z nich przedstawia Dave'a Gahana, podczas koncertu. Narysowałam go dla przyjaciółki - również Depeszki (Karolinko - pozDM! :) ).

Drugi natomiast, to "wariacja na temat". Połączyłam kilka symboli ściśle związanych z Zespołem i powstała taka dziwna kompozycja. Oceńcie sami.

...::Forever::... >ang<

2010-01-13T20:14:00.006+01:00

Mogę z czystym sumieniem, z ręką na sercu powiedzieć, że odnalazłam szczęście u boku osoby, której nawet nie spodziewałam się w swoim życiu. Błądziłam myslami daleko, próbując dosięgnąć czegoś, co było dla mnie zgubne, a nie widziałam, że ktoś, kto jest wart mojej uwagi, komu warto dać szansę, dając ją jednocześnie sobie, jest tak blisko, w zasięgu ręki. Potrzebowałam tyle czasu, aby ją dostrzec. Marnowałam go na użalanie się nad sobą. Wystarczyło tylko się rozejrzeć.

Ten tekst powstał pod wpływem szczęścia, euforii. Nie potrafię znaleźć słów, by właściwie oddać to, co czuję.

Forever

You appear suddenly
And you changed my world
The entire design of suffering
Which life build permanently
In my head
You broked by single gesture

Let us lift up together
Over the horizon
Spreading wings
Of our love

By one glance
By one word
You restored me to life
You gave me breath
You gave me beauty
You gave me happiness

Let us lift up together
Over the horizon
Spreading wings
Of our love

You kindle a spark
Beginning the end
Of my blindness
The hot flame
In my heart
Which is not quenched

Let us lift up together
Over the horizon
Spreading wings
Of our love

Higher and higher
Over the horizon
Over the roof of the world
Only together
We can see our destination

... Forever ...

...polish version comming soon...

ps. Niedługo, na prawdę niedługo, zamieszczę tłumaczenia wszystkich poprzednich tekstów. Jeszcze je koryguję, aby jak najlepiej oddawały oryginalną wersję językową.

...::Coś::... >pl<

2010-01-10T21:30:00.005+01:00

I znów czas na piosenkę. Napisałam ją dzisiaj, namówiona przez... Przyjaciela. Jestem w stanie, w którym wszystko mi jest obojętne. Czy jest niedziela, czy inny dzień, czy piję, jem, czy się głodzę, czy oddycham, czy nie... Nieważne. Staram się jakoś wydostać z tego stanu, dlatego postanowiłam, na siłę, robić cokolwiek. Żeby się odciąć, żeby nie myśleć, żeby przestać być obojętną.

O czym jest ten tekst. Właściwie o niczym. Pisany pod wpływem impulsu, nie wiem jak to nazwać... Pewnej dziwnej, niekoniecznie dobrej, energii, która musiała mieć jakieś ujście. Znalazła je w pisaniu.

Coś

Coś pięknego jest
W cierpieniu
Kiedy potrafię dostrzegać
Nawet najmniejsze szczęście

Coś tajemniczego jest
W uczuciach
Kiedy spoglądam w ich głębię
I nie potrafię odgadnąć przyszłości

Coś niesamowitego jest
W poznaniu
Kiedy każdym zmysłem widzę
To czego nie dostrzegają inni

Coś złowieszczego jest
W ciemności
Kiedy nie mogę przewidzieć
Czy upadnę

Coś dobrego jest
W śmierci
Kiedy wiem że już nigdy
Niczego nie poczuję

>rysunek< .'Forum'.

2010-01-09T19:09:00.007+01:00

Dziś mała reklama i rysunek.

Nie jest do końca udany, miałam go poprawić, ale stwierdziłam, że zostawię tak, jak jest. Jest na nim przedstawiony "zarząd" Forum związanego z dM. Bardzo lubię rysować, robię to często, staram się nie powtarzać motywów, tworzyć swoje postaci. Preferuję styl mangowy, jednakże często zdarzają mi się portrety naturalistyczne.

Forum jest świeże, powstało w październiku minionego roku. Rozwija się prężnie, panuje na nim miła atmosfera, można poznać bardzo wartościowych ludzi. Serdecznie zapraszam.

Aby przejść na stronę glówną Forum Fanów Depeche Mode, kliknij TUTAJ.

...::Cursed World::... >ang<

2010-01-05T20:12:00.006+01:00

Usiadłam dziś przy biurku, otworzyłam encyklopedię geograficzną, spojrzałam na zdjęcia... Już chciałam zacząć rysować jeden z krajobrazów, jako tło do kolejnej pracy, kiedy przyszła refleksja. Refleksja, nie tyle nad sensem istnienia, ile nad przyczyną skończoności tego, co wydaje się być niezniszczalne, ukształtowane rzędem milionów lat. Refleksja nad zmiennością tego, co powinno być stałe.

Napisałam tekst, który, być może, pomoże mi za jakiś czas, odkryć przyczyny popełniania przez nas tak wielu błęów, ktore powoli doprowadzają nas do wyniszczenia tego, co nas otacza, do odebrania sobie tego pięknego daru, jakim jest Życie, w pełnym tego słowa znaczeniu.

Cursed World

The damned world
Full of dead souls
Full of allusions
Full-closed minds

The damned world
In which lacked feelings
In which we live
The constant lies

The damned world
So many secrets in it
Seductive poison
That permeates our bodies

The damned world
Look around
The power of Creation
The miracle of Life

See the beauty
See the enormity of
Glorify his charm

Do you see the irony (?)

...polish version coming soon...

...::Dwulicowość::... >pl<

2010-01-04T19:17:00.003+01:00

I znów piosenka. Tym razem tekst jest trochę... dziwny.

W brew pozorom nie opowiada o zdradzie, zranionych uczuciach, czy miłości. Nie. Jest to ukazanie dwulicowości świata - przynajmniej taki miałam zamysł. Życie za czasów dzieciństwa najpierw mami nas, daje sporo szczęścia, jesteśmy ufni, naiwni, widzimy pełne kolorów perspektywy, marzymy. Później nadchodzi wiek młodzieńczy i zaczynamy zauważać pewne zależności, powoli czujemy się osaczeni, zaczynamy rozumieć, że nie jest tak łatwo, jak kiedyś nam się wydawało. Przechodzimy w dorosłość. Zaczynamy grać swoja rolę w jednym wielkim spektaklu, aby na starość przekonać się, że to wszystko było inne niż myśleliśmy. Że rzeczy, w które wierzyliśmy nie są takie jak je postrzegaliśmy. Odkrywamy jeden wielki dowcip, czujemy się oszukani... I umieramy ze świadomością, że nie jesteśmy spełnieni, że tak naprawdę to świat korzystał z nas, a nie my z niego. A to jest bolesne.

Dwulicowość

Zamykasz mnie
W więzieniu swych ramion
Rozpościerasz swe skrzydła
Zabarwione w mojej krwi
Na czysty szkarłat

Doprowadzasz mnie do obłędu

Wpajasz we mnie
Sztuczne pragnienia
Pomagasz mi udawać
Że dajesz mi rozkosz
Rozpalasz pożądanie

Pragniesz jedynie mojej krwi

Wypij mnie
Do ostatniej kropli
Rozkrusz mnie
Przywłaszcz sobie moje myśli
Oddaj mi śmiertelność

Kradniesz moje uczucia

W papierowej czarze czasu
Skryłeś moje sny
Ukrywasz je poza zasięgiem mych oczu
Z których płyną słodkie łzy
Ukazując mi twe prawdziwe oblicze

Odkryłam twoją zdradę

...English version coming soon...

>Recenzja< - "Skafander I Motyl" Jean Dominique Bauby

2010-01-03T16:45:00.010+01:00

Tym razem z nieco innej beczki. Książka ta, pisana w niesamowity sposób, zrobiła na mnie ogromne wrażenie i chciałabym ją Wam dziś przedstawić.

„Dziennik bezwładnej podróży” - jak mówił o swojej książce sam autor, jest historią prywatnego nieszczęścia redaktora naczelnego gazety „Elle”. Jest to sprawozdanie z walki, o powrót do w miarę normalnego życia. Opowieść jest nie tylko relacją z przebiegu choroby, ale także odpowiedzią na pełne litości i fałszywego współczucia reakcje ludzi. Bauby chciał udowodnić wszystkim, że, wbrew plotkom, nie stał się rośliną, lecz mimo „zamknięcia w skafandrze własnego ciała” pozostał sobą. Pisał „Dawniej mówiło się, że >>człowieka szlag trafił<< i umierało się, po prostu. Postęp technik reanimacyjnych przedłużył mękę. Pacjent nie umiera od razu, ale ulega temu, co po angielsku zwie się locked-in-syndrome – jest sparaliżowany od stóp do głów, zamknięty wewnątrz siebie samego, z nietkniętym umysłem i mrugającą lewą powieką jako jedynym środkiem komunikacji ze światem zewnętrznym”.
Na kolejnych stronach, Bauby wspomina strzępki swego dawnego, pełnego przyjemności życia. Wie, że tylko wspominając może je w sobie ocalić. Jednakże zaznacza „Dawne życie jeszcze tli się we mnie, ale coraz bardziej zamienia w spopielone wspomnienia”. Jednocześnie zwierza się z doświadczeń teraźniejszości. Ukazuje dramaty, o których istnieniu zdrowy człowiek nie ma pojęcia – rozregulowanym słuchu i walce z natrętną... muchą.
„Czy znajdą się na tym świecie narzędzia, by rozpruć mój skafander?” - pytał nas Bauby. Dziś już wiadomo, że poszukiwania zakończyły się niepowodzeniem. autor zmarł na trzy dni przed premierą swojej książki. Książki napisanej powieką. Bauby nie starał się swoją historią wzbudzić litości, nie kreował się ani na ofiarę – ani na bohatera. Otwarcie pisał o swoim strachu, o szoku, kiedy ujrzał wózek inwalidzki, o zatraconych nadziejach – ale nie pytał, dlaczego właśnie jego spotkała taka krzywda.
„Skafander i Motyl” pozwala poznać świat ludzi cierpiących na locked-in-syndrome, wykazuje, jak bardzo krzywdzące dla nich jest porównanie ich do roślin i nieszczera litość. Udowadnia, jak niewiele wysiłku, czasem potrzeba, by pomóc choremu.
Co jakiś czas wspomnienia i relacje wzbogaca poetycka fraza, wywołująca czysto artystyczny zachwyt.
Bez tandetnych wzruszeń, Bauby wprowadza nas w swój świat – w świat motyla uwięzionego w skafandrze.

W 2007 roku Julian Schnabel na podstawie książki Bauby'ego nakręcił film „Motyl i Skafander”, nagrodzony na festiwalu w Cannes.

...::Nieosiągalność::... >pl<

2010-01-02T20:27:00.004+01:00

Kolejny tekst. Jeden z tych, dla mnie, najważniejszych. Napisałam go dla Kogoś... z Kim chciałabym codziennie spędzać czas, z kim chciałabym spędzić życie. Nie jestem pewna, co On właściwie czuje. Wysyła mi sprzeczne sygnały... Czasem czuję, że coś jest na rzeczy, a czasem... Cóż... Dystans. Pieprzony dystans, którego nie potrafię przełamać. Myślę, że w końcu nic z tego nie będzie... (Obym nie wykrakała! Gorze...) W każdym razie, nadzieja mnie już dawno opuściła. Możliwe, że nawet dobrze się stało. Nie będzie nowych rozczarowań.

Ale jedno mnie cieszy. Że mimo wszystko mam Przyjaciół. Wspaniałych Przyjaciół.

Kochani - dziękuję, że jesteście przy mnie, że dajecie mi zdrowego kopa, kiedy robię głupoty, powstrzymując mnie od następnych. Że wspieracie mnie, mimo że pewnie macie już dość mojego ględzenia. Dzięki Wam mam dla kogo żyć.

Dobra. Koniec, bo zaczynam smęcić, a tego nie chcemy, nieprawdaż? Jestem ciekawa, innych niż moja, interpretacji.

Nieosiągalność

W twoich dłoniach
Jestem jak marionetka
Prowadzisz mnie
Ku lepszemu
Wydostajesz się
Z dzikiego świata
Który sam wykreowałeś
W swoim skołatanym umyśle

W głębi mnie
Są pewne wartości
Subtelne uczucia
Które dostrzeżone
Doprowadzą cię
Do światła mojej duszy
A wtedy spełnię
Twoje pragnienia

Rozpaczliwie szukasz
Swymi ustami moich ust
Próbując nie dopuścić
Do zjednoczenia
Naszych ciał
I zatracenia się
W pożądaniu
Które może nas zniszczyć

Spadamy
W przepasć rozkoszy
Której nie mieliśmy
Nigdy doświadczyć
Przeznaczeni sobie
Doprowadzamy do katastrofy
Która skaże nas
Na życie bez siebie

Zastanawiam się tak... Możeby na następny raz napisać jakąś interpretację DM, albo rozpatrzyć któryś z problemów? Nie wiem. Zależy od weny. Enjoy it. :)

...::Szept::... >pl<

2010-01-01T18:54:00.003+01:00

Tym razem znów tekst polski, jednakże, kiedy przyjdzie czas, opublikuję wersję angielską. Uważam go, za jeden z bardziej udanych.

Myślę, że ten kto prawdziwie kochał i stracił obiekt swych uczuć poczuje ten tekst bardziej, niż osoba, której los oszczędził takiego doświadczenia.

Napisałam go pobudzona myślą o kimś, kto nagle się pojawił w moim życiu i niespodziewanie z niego zniknął, ruinując na powrót moją psychikę, którą tak długo próbowałam odbudować. Od tej pory minęło już trochę czasu, jednakże... co tu dużo mówić. Nie pozbierałam się całkowicie. Ciągle boję się, że tamte dni ze zdwojoną siłą uderzą we mnie w najmniej spodziewanym momencie, znów ciągnąc mnie na samo dno. Uważam, że czytając te słowa, można zauważyć, jak bardzo się od Niego uzależniłam i jak zmienne żywię do Niego uczucia. W pewnym sensie, kiedy odszedł, nie wyobrazałam sobie dalszej egzystencji (nie dało się, w ów czas, nazwać tego życiem). Teraz widzę, jaki to był błąd. Błąd, który popełniłam po raz drugi - i mam nadzieję, że ostatni - ulokowałam swoje uczucia w kimś nieodpowiednim, kto na takie zaangażowanie najprawdopodobniej nie zasługiwał...

Szept

Czy potrafisz uwierzyć że
Zniszcze cię po śmierci
Czy potrafisz zrozumieć
Te moje okrutne ambicje

Pochodzę z dna piekła
Lecz ty znasz mój raj
Powstałam z twojej świadomości

Bedę cię całować
Moją przemocą
I ukazywać ci
Moje prawdziwe imiona

...nie wierzysz mi, chcesz mnie zabić,
chcesz umrzeć...

Pochodzę z dna piekła
Lecz ty znasz mój raj
Powstałam z twojej świadomości

...z naszego szeptu...

Dałeś mi nieśmiertelność
Swoimi kłamstwami
Budowałeś swoje świątynie
Na ruinach mojej duszy

Pochodzę z dna piekła
Lecz ty znasz mój raj
Powstałam z twojej świadomości

Bedę cię całować
Moją przemocą
I ukazywać ci
Moje prawdziwe imiona

...szeptem...

Znów odnajdź w sobie
Subtelność i wyrachowanie
W zadawaniu bólu
Zamień się we mnie

Pochodzę z dna piekła
Lecz ty znasz mój raj
Powstałam...

...z twojego szeptu...

Rozpal świadomość
Wejrzyj w głąb swej duszy
Zatrzymaj mnie
Wróć ze mną

...całuj mnie swoją przemocą
i szeptaj moje prawdziwe imiona...

...::Granica::... >pl<

2010-01-01T00:33:00.004+01:00

Czas na chrzest bojowy bloga.

Ten tekst jest pierwszą piosenką, jaką napisałam świadomie, wiedząc co chcę w niej przekazać, kto ma być odbiorcą. Jest dla mnie szczególnie ważny, bo opowiada o jednym z najgorszych momentów mojego krótkiego, aczkolwiek nie do końca szczęśliwego życia. Czasami człowiek nie wie, jak ma się zachować. Stoi na rozdrożu, jest zagubiony. Nie może liczyć także na niczyją pomoc. Musi zaufać sobie, swojej intuicji, a to czasami bywa zgubne. Nie wyczuwa tej bariery, której przkroczenie może okazać się tragiczne. Przekonałam się o tym dość boleśnie.

Wersji angielskiej jak narazie nie opublikuję. Ale... jesteśmy przecież w Polsce.

Granica

Przegrany
Na drodze życia
Na linii czasu
Zagubiony
Nieznający przeznaczenia
Jak ślepiec
Połączony z doczesnością
Zacierasz subtelną granicę

W twojej świadomości
Istnieją ogniwa
Związki pomiędzy życiem a śmiercią
Zatarłeś subtelną granicę

Wmawiasz innym
Że nie jesteś tym za kogo cię mają
Twierdzisz że skrzywdził cię świat
Lecz to ty zatarłeś subtelną granicę

Tworzysz teorie
Niezgodne z faktami
Cierpisz
Chodź nie wiesz skąd ból
Samotny w walce
Z samym sobą

I ponownie

Zacierasz granicę...

Ave Gahan!

2009-12-31T15:42:00.002+01:00

Witam wszystkich.

Wbrew pozorom, nie jest to blog poświęcony całkowicie ponadczasowemu zespołowi Depeche Mode (oczywiście temat dM przewinie się niejednokrotnie, jednakże nie będzie "motywem przewodnim" całego bloga). Jest to narzędzie umożliwiające mi podzielenie się z Wami moimi przemyśleniami, tekstami piosenek, które napisałam, może również rysunkami...

Jako, że dzisiaj mamy 31 grudnia, życzę Wam szczęśliwego, pełnego sukcesów osobistych i zawodowych Nowego, 2010 Roku. :)

Serdecznie pozDrawiaM i zapraszam do czytania -

Maggy